گوگل درباره افشای فرآیندهای رایانه‏ای خود بسیار سخت‏گیر است و کمتر چیزی را در این باره افشا می‏کند؛ اما برای نخستین بار چیزهایی درباره سرورهای خود، سخت‏افزارهای به کار رفته و Data Centerها نمایش داد.
بیشتر شرکتها، سرورهای خود را از Dell، HP، IBM یا Sun می‏خرند؛ اما گوگل که صدها هزار سرور دارد، سرورهای خود را خود طراحی کرده و می‏سازد.

شگفتی بزرگ گوگل: هر سرور دارای یک باطری 12 ولت است تا در صورتی که جریان اصلی برق قطع شد، به کار خود ادامه دهد. همچنین گوگل اعلام کرده است که از سال 2005 تا کنون سرورها در یک سری کانتینرهای مخصوص استاندارد جا گذاری شده‏اند که در هر کدام 1160 سرور جاگذاری شده و هر کانتینر تا 250 کیلووات برق مصرف می‏کند.

جالب این جاست که بسیاری از شرکت‏کنندگان در این کنفرانس که خود در کار تهیه و آماده‏سازی Data Center هستند از ایده گوگل در مورد باطری 12 ولت شگفت‏زده شدند. چیزی که بیشتر شگفتی آنها را بر می‏انگیخت این بود که گوگل این همه سال، این مسئله را مخفی نگه داشته است. Jai در مصاحبه گفت که طراحی این سرورها از سال 2005 تا کنون به این شکل بوده است و طراحی فعل، نسل ششم یا هفتم می‏باشد.
همچنین Jai گفته است که گوگل توجه زیادی بر روی بهینه بودن مصرف انرژی داشته است و هم اکنون تجارب خود را در این زمینه با دیگران در اشتراک گذاشته است.
مدیر اجرایی گوگل در این باره گفته است که با توجه به مسائل بودجه‏ای، نگرانی‏های محیط زیستی و هزینه‏های انرژی شرایط مناسبی برای خلاقیت‏های گوگل در زمینه انرژی به وجود آمد. Chris Malone نیز که در مسئله طراحی Data Center و بررسی بهینه بودن آن درگیر بوده است در این باره گفته که گوگل در زمینه توزیع برق و خنک کردن سرورها تمرکز زیادی کرده است. Data Centerهای گوگل به سطحی از بهینه بودن رسیده‏اند که آژانس حفظ محیت زیست امیدوار است که با کمک فن‏آوری پیشرفته در سال 2011 به آن دست یابد.

Malone گفت که ما به این طراحی با به کارگیری بهترین تجربیات و نو آوری‏های تازه‏ای دست یافتیم که واقعا چیزی نبوده‏اند که در اختیار دیگران در بازار نبوده باشد.

چرا باطری‏های داخلی به کار گرفته شده است؟

Data Centerها بزرگ مبتنی بر UPSها یا uninterruptible power supplies بزرگ و مرکزی است که هر گاه جریان برق دچار مشکل می‏شود برق را که در باطری‏های خود گردآوری شده است در جریان می‏اندازند تا دوباره جریان برق به حالت عادی خود باز گردد. قرار دادن تولیدکننده برق در سرور ارزان‎تر و هزینه‏‎ها را بر اساس تعداد سرورها افزایش می‎دهد. این روش از UPSهای بزرگ مرکزی بسیار ارزان‏تر است و همچنین فضا هدر نمی‏رود.
بهینه بودن یکی دیگر از فاکتورهای مالی است. UPSهای بزرگ می‏توانند به 92 تا 95 درصد بهینه‏سازی برسند، از این رو لازم است مقدار بسیار زیادی از برق ذخیره شود اما در مورد باطری‏های داخلی تا 99.99 درصد بهینه‏سازی دیده می‏شود.
سروهای گوگل 3.5 اینج ضخامت دارند که 2U بوده یا دو واحد را در راک‏ها اشغال می‏کنند. این سرورها دو پردازنده و دو هارد و 8 اسلات حافظه دارند که بر روی Mainboardهایی قرار گرفته است که توسط Gigabyte ساخته می‏شوند. گوگل پردازنده‏های x86 ساخت Intel و همچنین ساخت AMD را به کار می‏گیرد.

گوگل طراحی باطری را در تجهیزات شبکه خود (مانند Router) نیز به کار می‏گیرد.

بهینه کردن سرورها از لحاظ مصرف برق تنها در کاستن از هزینه‏های انرژی موثر نیست، بلکه همچنین سبب کاهش دما و کاهش هزینه‏ها در بخش خنک کردن سرورها می‏شود.

ادامه را در منبع اصلی بخوانید ....
منبع: ترجمه آزاد از CNET

نوشته‏های پیشین درباره گوگل

• مهمترین رخدادهای وب در سال 2008 - بخش پنجم: با Google Gears جی‏میل و وردپرس را در بهشت تجربه کنید
• مهمترین رخدادهای وب در سال 2008 - بخش نخست: سیستم عامل Android گوگل
• به کارگیری سیستم عامل Android گوگل برای لپتاپها
  

بخش پیشین: نسخه وب Office مایکروسافت
پلتفورم Gears Software (که پیش از این Google Gears خوانده می‏شد) در جون سایت 2008 ارائه گردید و به برنامه‏نویسان اجازه می‏دهد تا بر پایه این پلتفورم برنامه‏هایی را تولید کنند که در حالت آفلاین هم کار بکند. همچنین این پلتفورم به برنامه‏نویسان امکان دسترسی به سخت‏افزار و نوشتن اطلاعات بر هارد کاربر را می‏دهد. (مقایسه کنید با جاوا اسکریپت که به طور کامل در یک محیط ایزوله شده کار می‏کند و دسترسی به هیچ منبع سخت‏افزاری کاربر ندارد)

خیلی ساده یعنی این که شما می‏توانید در حالی که در یک سفر هوایی هست و دسترسی به جی‏میل ندارید، ایمیلهایتان را در جی‏میل بخوانید و بنویسید و هر وقت که به اینترنت دسترسی پیدا کردید، ایمیلهای نوشته شده را بفرستید و ایمیلهای جدید را دریافت کنید. توانایی‏هایی که Gears به سایتها می‏دهد، خارق‏العاده است. تا به حال برای کار کردن با سایتها نیاز به اینترنت داشتید و از این به بعد با کمک Gears بدون اینترنت هم می‏توانید با سایتهایی که بر پایه این فن‏آوری نوشته شده‏اند کار کنید.

گفتنی است که Opera هم اعلام کرده است در مرورگر Desktop و مرورگر موبایل خود Gears را به کار می‏گیرد.

بدبختانه شرکت Google به خاطر مشکلات ایران و آمریکا خیلی از بخشها را برای کاربران ایرانی بسته است (به راستی کاربران معمولی این وسط چه کاره هستند؟!) Google Code که ابزار بسیار خوبی برای برنامه‏نویسان است کاملا بسته است و توانایی بارگزاری بسیاری از برنامه‏های گوگل هم نیست. Gears را هم کاربران ایرانی نمی‏توانند بارگزاری کنند. اما من Gears را بارگزاری کردم و در پیوست این نوشتار آمده است. این برنامه بیشتر شبیه به یک Downloader است و پس از اجرای آن، Gears داونلود می‏شود.

Gears در عمل

Gmail یکی از نخستین سیستم‏هایی بود که پشتیبانی کامل از Gears را انجام داد. در صورتی که Gears را نصب کرده باشید، برای فعال‏سازی ویژگی آفلاین باید به Settings و از آنجا به بخش Labs بروید و گزینه Offline را Enabled کنید:

با این کار لینک Offline در جی‏میل برای شما افزوده می‏شود:

حالا با زدن این آیکن Gears از شما اجازه می‏گیرد که آیا به این برنامه اجازه استفاده از امکانات Gears را می‏دهید یا نه؟

با تایید شما، در ابتدا فایلهای مورد نیاز برای کار کردن آفلاین با جی‏میل و سپس ایمیل‏های شما بارگزاری می‏شوند.

حالا شما می‏توانید اینترنت را قطع کنید و با جی‏میل بدون هیچ مشکلی کار کنید. به همین سادگی!

Gears چگونه کار می‏کند؟

Gears به صورت یک Add-On برای مرورگرها است و در IE 6 به بالا و Firefox 1.5 به بالا و صد البته در Chrome نصب می‏شود. Gears از سه بخش اصلی یا سه ماژول و یا سه دسته API اصلی درست شده است:

سرور محلی: یک سرور کوچک است که در زمانی که کاربران آفلاین هستند نقش یک سرویس‏دهنده HTTP را بازی می‏کند تا سایت شما بتواند در زمان آفلاین هم به Responseها پاسخ بدهد. حتما می‏دهید در پروتوکل HTTP ما با مجموعه‏ای از Requestها و Responseها برابر هستیم. Client یک درخواست یا Request می‏دهد و سرور به این درخواست پاسخ یا Response می‎دهد. سرور محلی در زمانی که شما آفلاین هستید، نقش سرور اصلی سایت شما را بازی می‏کند و به درخواستهای برنامه شما در حالت آفلاین پاسخ می‏دهد.
این بخش از برنامه تمامی فایلهای مورد نیاز برای اجرای برنامه به صورت آفلاین را در خود ذخیره می‏کند. فایلهای همانند HTML، JavaScript و تصاویر برنامه شما در سرور محلی ذخیره می‏شوند تا در زمان آفلاین بودن از آنها استفاده بشود.

بانک اطلاعاتی: Gears در خودش دیتابیس کم‎‏حجم و پرقدرت SQLite را دارد که در واقع لایه بانک اطلاعاتی آن به شمار آمده و یک مخزن نگهداری اطلاعات را به صورت محلی در اختیار برنامه‏نویس می‏دهد. Gears دارای یک API قدرتمند برای کار کردن با دیتابیس SQLite است و برنامه‏نویس‏ها برای ذخیره اطلاعاتی از برنامه آنلاین‏شان که قرار است آفلاین استفاده می‏شود می‏توانند این بانک اطلاعاتی را به کار بگیرند. همان طور که می‏دانید SQLite تقریبا از تمامی ویژگی‏های زبان استاندارد SQL پشتیبانی کرده و به این ترتیب یک دیتابیس کامل Relational یا رابطه‏ای را در اختیار شما قرار می‏دهد.

WorkersPool: این بخش از Gears امکاناتی را فراهم می‏کند تا فرآیندهای Gears در پس‏زمینه اجرا بشوند. WorkersPool دقت زیادی در چگونگی استفاده از Resourceهای کاربر می‏کند و تلاش می‏کند تا کمترین Resource را اشغال کرده و کمترین درگیری را برای مرورگر به وجود بیاورد. یکی از مهمترین روندهای Gears که سینک یا Synchronize کردن اطلاعات دیتابیس محلی با دیتابیس اصلی سایت است با کمک WorkersPool شدنی است. این بخش از Gears این امکان را فراهم می‏کند تا در پس‏زمینه و بدون درگیر شدن کاربر کار Replication یا یکی کردن اطلاعات محلی با اطلاعات سرور اصلی انجام بشود تا اطلاعات وارد شده کاربر به صورت آفلاین در بانک اطلاعات محلی برای سرور فرستاده بشود و اطلاعات جدید سرور برای کاربر بارگزاری بشود.

برای پیدا کردن درک عمیق‏تری از Google Gears پیشنهاد می‏کنم ویدیوی زیر را ببینید. در این ویدیو Aaron Boodman از گوگل Gears را در استرالیا معرفی کرده است. جالب این جاست که او نویسنده extension محبوب Greasemonkey است. باز جالب این جاست که بودمن در این جلسه به جای به کارگیری از Powerpoint برنامه Web Baseی را به کار می‏گیرد که خودش نوشته است و در فیلم نشان می‏دهد که هم آنلاین و هم آفلاین کار می‏کند. (حتما می‏توانید حدس بزنید که مردم در این لحظه برایش کف می‏زنند (: )

چه سیستم‏هایی در حال حاضر از Google Gears پشتیبانی می‏کنند؟

شرکتها و پروژه‏های مختلفی Gears را برای دادن توانایی آفلاین به کاربرانشان به کار می‏گیرند:

• Google
  • GMail جی‏میل با کمک Google Gears همه ایمیل‏های شما را در رایانه شخصی‏تان داونلود می‏کند و به شما این امکان را می‏دهد که بتوانید در حالت آفلاین ایمیل بزنید و جواب ایمیلها را بدهید. دفعه بعد که به اینترنت وصل شدید، ایمیلها سینک می‏شوند.
  • Google Reader با کمک Google Gears می‏توانید تمام فیدهایتون را بارگزاری کنید و برای نمونه در راه مسافرت هوایی در هواپیما که امکان دسترسی به اینترنت نیست از خواندن آنها خوشنود باشید.
  • Google Calendar قرار ملاقات‏هاتون را به صورت آفلاین مشاهده کنید و آنها را مدیریت کنید.
  • Google Docs مستندات خودتان را هنگامی که آفلاین هستید بخوانید و ویرایش کنید و مستند جدید بنویسید.
• WordPress هنگامی که آفلاین هستید، نوشته‏هایتان را بنویسید و آن گاه که آنلاین شده نوشته‏ها فرستاده خواهند شد. (نوشته نویسنده WordPress در باره پشتیبانی WordPress از Gears
• MySpace به شما اجازه می‏دهد تا نوشته‏هاتون را در سیستم Messaging سایت به صورت آفلاین داشته باشد.
• Zoho در Zoho Mail و Zoho Writer به طور آفلاین کار کنید.
• Remember The Milk در برنامه Remember The Milk که یک برنامه مدیریت وظایف مشهور و قدرتمند می‏توانید کارهای خودتان را آفلاین ببینید و کار جدید هم درست کنید.

رقبای Google Gears چه کسانی هستند؟

• Mozilla Prism: با این تفاوت که Prism یک مرورگر سفارشی‏شده و ویژه برنامه شما را ارائه می‏کند در حالی که شما با نصب Gears بر روی Firefox می‏توانید از همه سایتهایی که Gears را پشتیبانی می‏کنند استفاده کنید.
• Adobe AIR: با کمک Flex و AIR شما می‏توانید برنامه‏ای بنویسید که هم به صورت آنلاین و هم به صورت آفلاین کار کند؛ با این تفاوت که با به کارگیری این فن‏آوری باید سایت به طور کامل بر اساس Flash طراحی بشود. در حالی که در مورد Gears شما به سادگی و با به کارگیری API فن‏آوری Gears می‏توانید به سایت موجودتان را که با PHP یا Runy On Rails و یا هر زبان دیگری نوشته شده است، ویژگی Offline بودن را بیافزید. افزون بر این که ActionScript با همه بهبودهایی که در نسخه 3 داشته است، ولی به هر حال زبان محدودی است و شما نمی‏توانید زبانی که خودتان دوست دارید را در طراحی سایتتان به کار ببرید.
• Microsoft Silverright: با توجه به این که Silverright بر پایه فریم‏ورک دات نت نوشته شده است و امکان برنامه‏نویسی Silverright در محیط قدرتمند ویژوال استدیو و زبان قدرتمند سی شارپ (C#) وجود دارد، اشکال محدود بودن ActionScript را ندارد. ولی در اینجا هم این اشکال هست که باید به طور کامل بر پایه این پلتفورم کار بشود و مانند Gears نمی‏توانید به سایت موجودتون که برای نمونه با PHP نوشته شده است این ویژگی را بیافزایید. همچنین مخالفان محیطهای بسته و دوستاران Open Source هم چندان با این گزینه راحت نیستند.
  

بخش دوم: Mozilla Weave
بخش نخست: سیستم عامل Android گوگل
سرویس Live Mesh به دست مایکروسافت در آپریل سال 2008 پرده‏برداری شد و نخست به عنوان یک «پیش‏نمایش فن‏آوری» نشان داده شد. Live Mesh راهکار مایکروسافت برای یکی کردن و گره زدن داده‏های گوناگون و توزیع‏شده ما است. Live Mesh اطلاعات را از ابزارهای مختلفی جمع کرده و با هم یکسان‏سازی (Synchronize) می‏کند. در حال حاضر Live Mesh تنها داده‏های کامیپوترهای ویندوزی را یکسان‏سازی می‎‏کند ولی امکان توسعه Live Mesh برای به کارگیری در موبایل و ابزارهای دیگر و همچنین داده‏های Web پراکنده در سایتهای مختلف اینترنتی در آینده وجود دارد. این ابزار اجازه می‏دهد تا داده‏ها در ابزارهای گوناگون به دست یک کاربر به کار برود یا اینکه در بین چند کاربر به اشتراک گذاشته بشود.

در واقع Live Mesh مجموعه‏ای از Feedها است. این Feedها می‏تواند به فرمت ATOM، JSON، FeedSync، RSS، WB-XML یا POX باشد. اینها هر کدام یکی از فرمتهای شناخته شده انتقال داده‏های خام است. برای نمونه Feed این وبلاگ با فرمت RSS هست و در آدرس http://i.jamejamins.ir/rss.xml هم در دسترس است. هر بخش از داده‏های کاربران که به Mesh یک کاربر وارد بشود (چه یک فایل، شاخه، یک پیام، اجازه دسترسی یک کاربر یا یک ابزرا جدید باشد) به عنوان بخشی از اطلاعات در یک Feed قرار خواهد گرفت. این Feedها می‏تواند پس از این بین کاربران ابزارهای دیگر یکسان‏سازی بشود.

مایکروسافت پیش از این هم ایده‏ای را برای یکسان‏کردن Authentication یا مجوزهای کاربران (خیلی ساده یعنی نام کاربری و رمز و سطح دسترسی‏ها) را با نام Microsoft Passport داده بود که عملا از آن استقبالی نشد و چندان هم طرفدار پیدا نکرد و در غیر از سایتهای Microsoft و چند سایت دیگر به طور جدی استفاده نشد. اگر چه Live Mesh تنها کار Microsoft Passport را انجام نمی‏دهد و کارش بیشتر یکسان‏سازی داده‏های کاربران در ابزارهای مختلفی است که هر روز باهاش سر و کار دارند، ولی به نظر می‏رسد که این تلاش مایکروسافت هم چندان به نتیجه نرسد.

تلاشهای این چنین باید به صورت کنسرسیومی و با توافق شرکتهای بزرگ و همچنین به صورت متن‏باز و با حمایت یک بنیاد غیرتجاری صورت بگیرد تا شاید بتواند فراگیر بشود. برای نمونه می‏توان به OpenID اشاره کرد که با بودن همه این شرایط هم، هنوز نتوانسته است چندان فراگیر بشود.